هاتف

و چون سنگ لحد را گذاشتند دلم گرفت و خاک که بر سنگها ریختند دلم ترکید. و تاریکی تنها مونسم بود و ترس از در و دیوار می بارید. امیدم تنها خدایی بود که در دنیا کمتر به یادش بودم. این من بودم که تنها بود و تنها خدا بود که می توانست کاری کند اما برایش کاری نکرده بودم که توقع کاری داشته باشم. یک روز گذشت و من همچنان تنها بودم و چه بسیار سخت بود بی خدا بودن. نه دوستی به دادم رسید و نه آشنایی.

اما نمی دانم چه کسی بود که سنگی بر سنگ قبرم کوبید و فاتحه ای خواند و چه بسیار کارساز بود خدایش بیامرزد.

 

معلم کمی دیر آمد و چون آمد غمگین بود. آرام پشت میز نشست و آیاتی از قرآن را با تلاوتی زیبا خواند و پس از آن اشک امانش نداد و ما متعجب از اين رفتار.

كمي كه آرام گرفت، لب به سخن گشود « امام خمینی رحلت کرده اند» و باز گریه. ما که نمی دانستیم چه اتفاقي افتاده، چندان ناراحت نشدیم. مدرسه تعطیل شد و البته ما خوشحال.

سوم ابتدایی بودم در گوشه از روستای دور افتاده و بی خبر از همه چیز. و امروز پس از سالها از فراغ او که هنوز نمی شناسمش قدری به خود می آیم که چه کرد او که چنین جاودانه شد.  

اين فقط يك شوخي است شما باور نكنيد. بهشت كجا و مشهد كجا البته من بهشت را نديده­ام، اما آنطور كه مي­گويند، مشهد نبايد بهشت باشد.

 خيبان­ها چاله چاله، كوچه­­ها پاره پاره، هيچ كس هم نيست به فكر چاره. شهرداري هم، درمانده از اين همه ناله، خودش كرده مردم را  بيچاره.

فرهنگ شهر نشيني به ندرت پيدا مي­شود، فرهنگ ترافيك را هم كه پيشي خورده، نه ماشيني به احترام عابر ترمز مي­كند و نه عابري از ترس ماشين پشت خط مي­ايستد. چهره شهر در هم برهم است ساختمانها بدون هيچ الگويي ساخته مي­شوند و قد مي­كشند. البته از انصاف هم نبايد گذشت كه هر شهر مهاجر پذيري اين مشكلات را دارد، ليكن مشهد الرضا را بايد در خور او ساخت.